همایش آروین البرز CAUJR 2 1 2026 05 25 بررسی تأثیر نسبت آب به سیمان بر مقاومت فشاری بتن بررسی تأثیر نسبت آب به سیمان بر مقاومت فشاری بتن 29 39 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA پانیذ 1-دانشجوی کارشناسی ، مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی اسلام آباد غرب ، دانشگاه رازی ، کرمانشاه. میکائیل دانشجوی کارشناسی ، مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی اسلام آباد غرب ، دانشگاه رازی ، کرمانشاه. هانا دانشجوی کارشناسی ، مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی اسلام آباد غرب ، دانشگاه رازی ، کرمانشاه. سهیل استادیار گروه مهندسی مکانیک ، دانشگاه رازی ، کرمانشاه. 2026 05 25 نسبت آب به سیمان یکی از بنیادی‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین پارامترها در فناوری بتن است که نقش مستقیم و غیرقابل انکاری در ریزساختار، تخلخل، دوام و به‌ویژه مقاومت فشاری بتن ایفا می‌کند. قانون آبرامز بیان می‌کند که با افزایش نسبت آب به سیمان، مقاومت فشاری بتن به صورت معکوس کاهش می‌یابد؛ با این حال، رفتار واقعی بتن تحت تأثیر عوامل متعددی همچون نوع سیمان، شرایط عمل‌آوری، افزودنی‌های شیمیایی و معدنی، کیفیت سنگدانه‌ها و شرایط محیطی قرار دارد. هدف این مقاله، بررسی تحلیلی و تجربی تأثیر نسبت آب به سیمان بر مقاومت فشاری بتن در سنین مختلف و تحلیل مکانیزم‌های میکروسکوپی حاکم بر این رابطه است. در این پژوهش، نمونه‌های بتنی با نسبت‌های آب به سیمان 0.35، 0.45، 0.55 و 0.65 تهیه و مقاومت فشاری آن‌ها در سنین 7 و 28 روز مطابق استاندارد و آیین‌نامه مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج نشان داد که کاهش نسبت آب به سیمان از 0.65 به 0.35 موجب افزایش چشمگیر مقاومت فشاری تا بیش از 60 درصد در سن 28 روز گردید. تحلیل ریزساختاری نشان داد که افزایش نسبت آب به سیمان باعث افزایش تخلخل موئینه و کاهش چگالی ژل C-S-H شده و در نتیجه مقاومت کاهش می‌یابد. نتایج این مطالعه تأکید می‌کند که کنترل دقیق نسبت آب به سیمان، همراه با استفاده از فوق‌روان‌کننده‌ها، می‌تواند منجر به دستیابی به بتن‌های با مقاومت بالا و دوام مطلوب گردد. این یافته‌ها می‌تواند در طراحی اختلاط بتن‌های سازه‌ای، بهینه‌سازی مصرف سیمان و کاهش اثرات زیست‌محیطی ناشی از تولید سیمان مورد استفاده قرار گیرد. نسبت آب به سیمان یکی از بنیادی‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین پارامترها در فناوری بتن است که نقش مستقیم و غیرقابل انکاری در ریزساختار، تخلخل، دوام و به‌ویژه مقاومت فشاری بتن ایفا می‌کند. قانون آبرامز بیان می‌کند که با افزایش نسبت آب به سیمان، مقاومت فشاری بتن به صورت معکوس کاهش می‌یابد؛ با این حال، رفتار واقعی بتن تحت تأثیر عوامل متعددی همچون نوع سیمان، شرایط عمل‌آوری، افزودنی‌های شیمیایی و معدنی، کیفیت سنگدانه‌ها و شرایط محیطی قرار دارد. هدف این مقاله، بررسی تحلیلی و تجربی تأثیر نسبت آب به سیمان بر مقاومت فشاری بتن در سنین مختلف و تحلیل مکانیزم‌های میکروسکوپی حاکم بر این رابطه است. در این پژوهش، نمونه‌های بتنی با نسبت‌های آب به سیمان 0.35، 0.45، 0.55 و 0.65 تهیه و مقاومت فشاری آن‌ها در سنین 7 و 28 روز مطابق استاندارد و آیین‌نامه مورد آزمایش قرار گرفت. نتایج نشان داد که کاهش نسبت آب به سیمان از 0.65 به 0.35 موجب افزایش چشمگیر مقاومت فشاری تا بیش از 60 درصد در سن 28 روز گردید. تحلیل ریزساختاری نشان داد که افزایش نسبت آب به سیمان باعث افزایش تخلخل موئینه و کاهش چگالی ژل C-S-H شده و در نتیجه مقاومت کاهش می‌یابد. نتایج این مطالعه تأکید می‌کند که کنترل دقیق نسبت آب به سیمان، همراه با استفاده از فوق‌روان‌کننده‌ها، می‌تواند منجر به دستیابی به بتن‌های با مقاومت بالا و دوام مطلوب گردد. این یافته‌ها می‌تواند در طراحی اختلاط بتن‌های سازه‌ای، بهینه‌سازی مصرف سیمان و کاهش اثرات زیست‌محیطی ناشی از تولید سیمان مورد استفاده قرار گیرد. /downloadfilepdf/18765