هنر و معماری پیوند عمیقی با فرهنگ، الگوهای رفتاری، ارزش¬ها، اعتقادات و آیین¬ها در آن جامعه دارد؛ که این پیوند را می¬توان در اجزای یک بنا همچون ورودی به خوبی مشاهده کرد. فضای ورودی، علاوه بر کارکرد اصلی آن به عنوان یک فضای ارتباطی و پیش¬فضا می¬تواند تجلی¬گاه مجموعه¬ای از اعتقادات و نمادهای یک جامعه باشد. جریان¬های فکری که در یک جامعه است بیش¬ترین تأثیر را روی نظام کالبدی و فضایی معابد و مساجد می¬گذارد. در این مقاله با بررسی نمونه¬هایی از ورودی معابد ژاپن، چین، مصر و ورودی مساجد ایران در عصر صفوی می¬خواهیم به بررسی تأثیر عقاید و اندیشه¬های حاکم بر یک جامعه در شکل¬گیری ورودی این اماکن مذهبی و وجه اشتراک زمینه¬های فکری بپردازیم. هدف از این مقاله ارائه مشترکات و مضامين پايدار ديني است و اینکه چه وجه اشتراکی به لحاظ مفهومی بین ورودی اماکن مذهبی (معابد – مساجد) وجود دارد و چه تأثیری روی کالبد آن گذاشته است؟ روش مورد استفاده در اين نوشتار، توصیفی- تحلیلی بوده و ابزار گردآوري اطلاعات، کتابخانه¬اي و مرور متون و اسناد تاريخي بوده است. از بررسی نمونه¬ها چنین بر می¬آید که عنصر ورودی در این اماکن به گونه¬ای سمبلیک که برگرفته از اعتقادات است تغییر یافته و بیان رمزگونه اعتقادات، ذهن مخاطب را برای ورود به مکان آماده می¬کند، مانند (پایلون ، ابلیسک¬ها) در معابد مصر، (سکو و ستون¬های سه¬گانه و کاربرد عدد هشت در پله¬های. دسترسی) در معابد چین، (حصارهای چهارگانه و توری) در معابد شیتنو ژاپن و (دهلیز ورودی و هشتی) در مساجد عصر صفوی.

ورودی معبد مسجد نمادپردازی آیین